Yazan: A. İ. KİRİZİA
Megrelce ve Lazca, Zanca'nın coğrafi olarak ayrı iki lehçesidir. Megreller, esas olarak Batı Gürcistan'da yaşarlar ve Kolhid ile Abhaz Özerk Cumhuriyetleri'nde geniş bir yer kaplarlar. Bugünkü Laz nüfusu, Türkiye'de Karadeniz kıyısında yaşar. Megrelce Gürcüce'nin batı diyalektlerinin kuşatması altında kaldı. Lazca diyalektinin güney ağızları üzerinde ise, Grekçenin etkisi oldu. 18. yüzyıldan sonra Lazca diyalektiği, Türkçe'nin güçlü etkisi altına girdi. Lazca ve Megrelce'nin söz dağarcığı değişik dillerin kuşatması altında kaldığı için, ayrı diller olarak görüldüler; ancak dikkatli araştırmalar sonunda onların aynı dilin diyalektleri olduğu, gramer yapıları açısından gösterildi.
Zanca yazılı materyaller daha 17. yüzyılda Türk seyyahı Evliya Çelebi tarafından not edildi ve yayınlandı; fakat bunları güvenilir bulmak mümkün değildir. Çünkü neredeyse bütün sözcükler ve deyimler (söz kalıpları), tahrif edilmiş durumdadır. 1771-1772'de Gürcistan'ı gezen I. Güldenstadt Gürcüce, Megrelce ve Svanca sözcükleri Almanca açıklayan bir sözlük yazdı. Ancak sözlükte, bu dillerin leksikolojik özellikleri belirtilmemişti ve hatalar vardı. G. Rosen, 1844'te Laz diyalektiğinin gramatik bir özetini sunmaya çalıştı; 1846 yılında ise Megrelce'nin gramerini yazdı.
Megrelce diyalekti, iki ağızdan oluşur: Zugdid-Samurzakan ve Senak ağzı. Zugdid-Samurzakan ağzının alt ağzı Cvar; Senak ağzının ise Martvil'dir. Lazca üç ağıza ayrılır: Hopa, Vi3e-Arkabi ve Atina ağızları. Hopa ağzının alt ağzı Çxala, Atina ağzının ise Bulep-Artaşen ağızlarıdır. (N. Marr, A. Çikobava)
Zanca (ya da Megrelo-Çanca) Kartveli dil grubundan alfabesi olmayan bir dildir. Megrelce ve Çanca "Zanca" (Rusça: Zanskiy Yazik) adı altında birleşir. Megreller kendilerine Margal (Margallar), Çanlar ise "Laz" derler. Gürcücede "Megreller" ve "Lazlar" olarak geçer.
Laz diyalektinin ağızları arasında fonetik ve morfolojik farklar vardır. Morfolojik olarak Hopa ağzında:
a. Gelecek zaman çekimi, yardımcı fiiller aracılığıyla yapılır. "minon": istiyorum; "ginon": istiyorsun; "unon": istiyor.
b. 3. grup zamanlar "ere, ere-ts" aracılığıyla yapılır.
c. Şimdiki zaman "-r" sonekleri yardımıyla yapılır.
d. "up-ip" sesi zayıflar.
Atina ağzında:
a. Şimdiki zaman "-ere" yardımcı fiili aracılığıyla yapılır.
b. 3. grup zamanlar "doren, dortsu (n), dortas" yardımcı fiilleri aracılığıyla yapılır.
c. ergatif ve datif hallerinde sert bitimli sözcükler yumuşar.
d. Artdilsiler yumuşarlar: g > k, k > k'.
Vi3e-Arkabi ağzında:
a. Ünlülerin önünde "b- (g-)" özne öneki bulunur.
b. İşaret sıfatlarının kendine özgü çekimi (kuruluşu) vardır.
c. Şimdiki zaman "-om/-um" sonekleriyle yapılır. (A. Çikobava)
Megrelcenin Senak ağzında "i" sesi, Zugdid-Samurzakan ağzında "o"ya dönüşürken; "e" sesi de "i"ye, "o" sesi "u"ya veya "va"ya dönüşür. Örnekler:
| Senak Ağzı |
Zugdid-Samurzakan |
Türkçe |
| ni3e |
no3e |
bari, hiç olmazsa |
| 3abiki |
3abuki |
(çevrilemedi) |
| teni |
bini |
dana |
| toma |
tuma |
saç |
| kora |
kvara |
hayat (ya da karın) |
| bola |
bvala |
dağ |
SES BİLGİSİ
Zan dilinde beş temel ünlü harf vardır: a, e, i, o, u. Ayrıca yarı ünlü "ı" ve irrasyonel ünlü "e, a" vardır. Ünlülerin yarı ünlü "y" ile birleşmesiyle "y"leşmiş ünlüler oluşur: "ya", "ye", "yo", "yu". Bunlar dar ünlünün geniş ünlülerle yan yana gelince diftonglaşma eğiliminden dolayı her iki diyalektte de bulunur. Örneğin: Lazca "yopşa", Megrelce "epşa//opşa": doldurulmuş; "kyetsi": değnek...
"a" ünlüsüne Megrelcenin Zugdidi-Samurzakan ağzında rastlanır. Örneğin: "ka": palamut; "çkaçka": emzikli bebek; "sizamari": düş...
Zan dilinde 30 ünsüz harf vardır. Gürcüceye benzeyen seslerin yanında "f" ünsüzü ve Lazca diyalektinde yabancı dillerden geçen sözcüklerde "f" sesi vardır. Gürcüce ile karşılaştırılınca, ancak birkaç ünsüz kuraldışılık gösterir:
- Senak ağzının Martvili alt ağzında "l" sesi zayıftır ve "y"ye dönüşür: "buyeki" < "buleki": turp; "yomi" < "lomi": Aslan.
- "g" sesi "ğ" sesinin yerine geçer. Örneğin: "yci" < "guci": kulak; "ude" < "güde": ev vb. Ancak bazı sözcüklerde bu ses korunmuştur. Örneğin: "garauli"//"garuli": karakol; "gavari": padavra, sendere...
Laz diyalektinde Megrel diyalektinden farklı olarak "f" sesi Türkçe'den, Grekçe'den ya da başka dillerden alınan sözcüklerde bulunmaktadır. Örneğin: Türkçe "hafta": pazar; "musafiri": konuk; Grekçe "ofidi" < "ofridi": kaş vb. Diş-dudaksıl "v" dilsilerden sonra gelince dudak-dudaksıl haline gelir ve "u"ya yaklaşır. Örneğin: "qvali" > "qüali": peynir; "kva" > "küa": taş vb. "r" sesi zayıftır ve iki ünlü arasına ya da "s" ünsüzünden sonra gelirse düşer: "bee". "u" sessiz harfi Vi3e-Arkabi ağzında da vardır; ancak Hopa ağzında kullanılmaz: Vi3e-Arkabi "uci", Atina "uci", Hopa "uci": kulak.
Atina ağzında karakteristik olarak "g, k, k" artdilsil sessizleri damaksıllaşır: (g > c, k > ç, k > ç'). "gyari" > "cari": yemek; "bergi" > "berci": çapa; "toki" > "toçi": ip; "laki" > "laçi": enik; "tilki" > "tilçi": tilki.
Laz diyalektinde Megrelce'den farklı olarak "3q, çg" kompleksleri yoktur. Vi3e, Arkabi ve Hopa ağızlarında "q" sesinin yerini "k" sesi alır; bu ses Atina ağzında hemen hemen düşer. Karşılaştırma; Hopa-Vi3e-Arkabi: "tkebi": deri; "3kari": su; "goçkondu": unuttu; Atina: "tebi", "3ari", "goçondru". Lazca'da "q" sesinin yerini "k"den önce gelirse "v" alır: Hopa "qvari" - Vi3e-Arkabi, Atina "kvari": karga; Hopa "qvali" - Vi3e-Arkabi, Atina "kvali": peynir.
Zanca'da Gürcüce'ye uygun olarak sözcükler bir, iki ve üç hecelidir. Orta hece ünlüdür. Heceler açık ve kapalıdır. Zanca'da vurgu hafiftir ve önemsiz bir rol oynar. İki heceli sözcüklerde vurgu ikinci heceye düşer. Laz diyalektiğinin Arkabi ağzında ikinci hecede kuvvetlendirici vurgu görülür. Bu durumda vurgulu ünlü uzatılarak telaffuz edilir. "Hek dohedi!": Otur orada! "Babaskani so idu?": Baban nereye gitti?
Zanca'da ünlü ve ünsüz uyumu çok yaygındır.
MORFOLOJİ
Zanca'da bütün isimler çekime uğrar. Megrelcede ismin on hali vardır: Yalın hal, ergativ hali, dativ (-e) hali, genitiv (-in) hali, yönelme hali, koyma hali, ile hali, amaçlılık hali, dönüşüm hali. Son iki hal Lazca'da yoktur.
| Hal Adı |
Megrelce |
Lazca |
| Yalın hal |
koç-i |
koçi |
| Ergativ hali |
koç-k |
koçi-k |
| "e" hali |
ko-s |
koçi-s |
| Genitiv hali |
koç-iş (i) |
koçi-ş (i) |
| Yön gösterme |
koç-isa |
koçi-sa |
| Nitelik hali |
koç-işe |
koçi-se (n) |
| "ile" hali |
koç-it (i) |
koçi-te (n) |
| Amaçlılık hali |
koç-iso |
- |
| Dönüşüm hali |
koç-i |
- |
İsim gövdeleri değişmez. Ancak Megrelcede "a" ünlüsü ile biten isimlerde bu ünlü çoğul halinde kaybolur: ("rkina": demir; "rkin-ep-i"). Megrelcede çoğul eki "-ep", Gürcüce'de "-eb", ergativ ve dativ hallerinde fonetik olarak değişir: -ep > -en. Lazca'da ise sessizle biten adlar "-ep" sonekini, sesliyle bitenler de "-p" ekini alır.
Megrelcede adların küçültülmesi, şu eklerle yapılır: -a, -ia, -hu. "Davita", Davit'in küçültülmüş şekli; "Dzokoia", Dzokocuk; "hehu", evcik. Lazca'da şu ekler aynı görevi üstlenir: -ina, -ena, -itsa, -etsa, -ika. "oxori": ev, "oxorina": evcik; "bere": çocuk, "berena//berettsa": çocukçuk.
Şu ya da bu yerli (o yere ait, oradan) olmayı bildiren adlar, "-ur" sonekiyle yapılır. Megrelcede çoğul halinde "-ur"-un yerini "-ar" soneki alır. Lazca'da "-ar" soneki yoktur. "-ur" soneki "l" ünsüzünün bulunduğu ad gövdelerinin etkisi altında "-l"ye dönüşür. Megrelcede "Zugdiduri": Zugdidli; fakat "Zugdidarepi": Zugdidliler şeklinde kullanılır. "Horga" - "Horguli" - "Horgilepi": Horgalılar. Lazca ile karşılaştırılırsa "Sarpi": "Sarpeli" - "Sarpelepe": Sarpiyalılar şeklinde olduğu görülür.
Sıfatlar ikiye ayrılır: Basit ("didi": büyük; "ağne": yeni) ve türemiş sıfatlar ("gotsoneri": geçen yılki; "userseli": sessiz). Basit sıfatlar niteleme sıfatlarıdır. Türemiş olanlar ise ilgi sıfatlarıdır.
Sıfatlar, adlarda olduğu gibi tekillik, çoğulluk ve hallere göre çekime uğrar. Niteleme sıfatlarının dereceleri: Karşılaştırma, hafifletme ve eşitleme. Megrelcede karşılaştırma derecesi "u-...-as" ekleri ile yapılır (Gürcücede "u-...-es"). "udidasi": en büyük; "umağalaşi": en yüksek. Hafifletme derecesi için Gürcüceye benzer biçimde "mo-...-e//mo-...-o" ekleri kullanılır. "Mouce": karamsı; "modido": büyümsü. Eşitleme derecesi "ma-...-a" aracılığıyla yapılır. "maşhva": bu kadar kalın; "mauca": bu kadar kara; "madida": bu kadar büyük.
Bir özelliğe sahip olmayı bildiren sıfatlar "-a, -am" ekleriyle oluşturulur. "Sumguca": üç yapraklı; "osurami": evli (erkekler için), "primulami": sakallı. Bir özelliğin ya da şeyin olmadığını bildiren sıfatların oluşması için "u-" öneki ve "-e//-o, -ur, -el//-ol" sonekleri kullanılır. "Dudi": baş, "udude//ududo": başsız, kafasız; "dida": ana, "udide//udido, udidoli": anasız; "bedi": mutluluk, "ubeduri": mutsuz; "koçi": insan, "ukoçuri": ıssız, tenha (insansız).
Sayı sıfatları, basit ve karmaşık olarak ikiye ayrılır. Basit sayı sıfatları: Megrelce "arti (1), juri (2), sumi (3), othi (4), huti (5), amşuvi (6), şkviti (7), ruo (8), çhoro (9), viti (10)". Lazca aynı sırayla "arti // ar, jur // cur // jui, sumi, otho, huti, amşvi, şkviti, ovro // uporo, çhoro // çhovro, viti". 10'dan sonraki sayılar, onluk ve yirmilik düzene göre oluşturulur. Megrelce "vitaarti" < "vit do arti", sözcük çevirisiyle "on ve bir"; "vitojiri" < "vit do jiri": oniki; "eçdohuti": yirmibeş; "eçdoviti": otuz. Lazca "vitsvar // vitoar": onbir; "vitsocur": oniki; "eçdoviti": otuz.
Sıra sayıları "ma-...-a", "ma-...-ani" ekleri ile oluşturulur. Megrelce "mahuta": beşinci; "maamşuva": altıncı. Lazca aynı sırayla "mahütani", "maamşvani". Kesirli sayılar "na-...-ori", "na-...-ali" ekleri yardımıyla kurulur. "Nasumori": üçte bir; "naothali": çeyrek; "nahutali": beşte bir.
Kişi zamirleri: Megrelce "ma": ben; "si": sen; "ina": o; "çki" // "çku": biz; "tkva": siz; "tinepi": onlar. Aynı sırayla Lazca: "ma" // "si" // "himu" // "çku" // "tkva" // "hentepe".
Zancada fiillerin kişi, tekillik, çoğulluk, zaman, kip, versiyon, çatı, potansiyel, ilişki, bağlantı kategorileri vardır. Fiiller, statik ve dinamik olarak ikiye ayrılır.
Tek kişili özne işareti (göstergesi) "v-", ünlülerin ve dişsil ünsüzlerin "b, p, v, m" önünde korunur. "vorçuek": görüyorum; "vufunk": kemiriyorum; "vpulunk": ısırıyorum. Ancak ünsüzle başlayan sözcük gövdelerinde "p"ye veya "b"ye dönüşür. "psorhunk": kesiyorum; "bkarunk": yazıyorum. Lazca'da tek kişili özne harfi "v-"den "b-"ye dönüşür. "bgorup": arıyorum; "bgibup": pişiriyorum.
Megrelcede tek ve iki kişililer, "-k" ekini alır. "Ma bkarunk": yazıyorum; "si karunk": yazıyorsun. Lazca'da ise "-r" ekini alır. "ma virder": büyüyorum; "si irder": büyüyorsun.
Zanca zaman biçimleri ve kipleri açısından zengin bir dildir. Megrelcede 15 biçim, Lazca'da 14 biçim vardır. Başlıca zaman biçimleri, şimdiki zaman ve geçmiş zamandır.
Lazca'da gelecek zaman şu biçimlerde oluşturulur: 1. Önekler aracılığıyla şimdiki zamandan "bogzam": yakıyorum; "kodobogzam": yakacağım. 2. Dilek kipi 2 aracılığıyla. 3. Değişik yardımcı fiillerle.
Zancada fiillerin üç çatısı vardır: Etken, edilgen ve nötr.
İsim fiiller cümlede normal isimler gibi kullanılır: o-...-u/a ekleriyle oluşturulur. Lazca "otkvalu": söyleme; "obahu": vurma. Bu durum Megrelcede de görülür: "omulebu": çalışma; "ogurapu": okuma, öğrenim.
Zarflar: yer (ji: yukarı; tudo: aşağı), zaman (cuma: yarın; goğa: dün; andğa: bugün), nitelik (lekino: hafifçe; koçitsalo: insanca).
Soru edatları Megrelce ve Lazca'da farklıdır. Megrelcede soru "-o" ekiyle sorulur: "komortuo?": geldin mi? Fakat Lazca'da "-i" ekiyle yapılır: "komohtui?": geldi mi?
En çok kullanılan ünlemler: a, e, vay, oy, hey...
SÖZ DİZİMİ
Megrelcede geçişsiz fiillerin özneleri yalın haldedir. İkinci grup zamanlar için ergativ hali kullanılır. Lazca'da geçişli fiilli cümlelerde özne daima ergativ (n) halinde bulunur. "Zurabik toki gorups": Zurap ipi arıyor; "Zurabik toki dogoru": Zurap ipi buldu.
SÖZ DAĞARCIĞI
Zancanın temel söz dağarcığını (sözlüğünü), genel Kartveli söz dağarcığı oluşturur. Megrel diyalekti, tarihsel olarak Gürcüce'nin etkisi altında kaldı: "tavisupali": özgür; "hutsledi": beş yıllık plan vb. Laz diyalekti, Gürcüce'nin ("biçi": oğlan; "toki": ip vb) yanı sıra Grekçe sözcükler de aldı: "troni": sandalye; "dulya": iş, mesele. Daha sonra Türkçe'nin güçlü etkisinde kaldı ve Türkçe sözcükler aldı: "tufeği": tüfek; "ahşami": akşam; "gelini": gelin; "demiri": demir.
ZAN DİLİ VE KÜLTÜRÜNE İLİŞKİN KAYNAKÇA
- Lazuri Alboni, Parpalı yay., Almanya 1984.
- M. Vanilişi - A. Tandilava (Çev: Hayrioğlu), Lazlar'ın Tarihi, Ant yay., İstanbul 1992.
- Anlatan: Talat Halman, Şiirlerle Laz (Karadeniz) Fıkraları, Bilgi yay., Ankara, 1992.
- Tirebolulu H. Alpaslan, Trabzon İli Laz mı Türk mü?, Giresun.
- Bıjıskıyan, Karadeniz Kıyıları Tarih ve Coğrafyası, İstanbul Üniversitesi Ed. Fak. yay., İstanbul, 1969.
- Müslüm Kabadayı, "Karadenizli'nin Toplumsal Kişilik Yapısı" Hamsi Dergisi, S: 15-19, Trabzon, 1992.
- Kamil Aksoylu, "Doğu Karadeniz'de Dil-Kültür Bağlantısı", Hamsi Dergisi, S: 20-22, Trabzon 1992.
- George Dumezil, Contes Lazes, Paris, 1937.
- Zurab Tandilava - İrakli Olpsidze, Lazuri Mşarami Gvitepe, Tbilisi 1982.
- V. Cangidze - S. Cikia, Gürcüce-Türkçe Sözlük, Tbilisi.
- Bernt Brendemoen, "Laz Influence on Black Sea Turkish Dialects?", Altaica Osloensia, Oslo, 1990.
- Christas Tzitzilis: Griechische Lehnwörter im Türkischen, 1991.
- İ. Kipşidze, Grammatika Mingreliskogo (Iverskogo) Yazıka, SPB, 1914.
- N. Marr, Grammatika Çanskogo (Lazeşkogo) Yazıka, SPB, 1910.
- A. Tsagareli, Mingreliskie Etodı, SPB, 1880.
- N. Adjarian, Etude sur la langue Laze, Paris, 1899.
- Th. Kluge, Beiträge zur Mingrelischen Grammatik, 1913.
- G. Rosen, Uber das Mingrelische, Suanische und Abchasische, Berlin, 1847.
- G. Rosen, Über die Sprache der Lazen, Berlin, 1844.
- Arn. Çikobava, Çanskie Teksti, Tbilisi, 1929.
Metin, Ogni'ye ulaştırıldığı şekilde yayınlanmış, çevirinin aslına müdahale edilmemiştir.
OGNİ